Ik liep terug naar pearl in de boeien. Ze wilde haar blinddoek af, wilde zien. Ik deed haar blinddoek af. Ze keek recht in de spotlights en zag niets. Maar wow!...wat stond ze daar glorieus! Het geklets werd minder. Er groeide verwachting.
Ik had een kleine, handige meeneemzweep bij me. Speciaal voor zulke gelegenheden: kort kunststof handvat met tapse leren veter, goeie meter lang. Daar heb ik haar onbarmhartig mee gegeseld. Snoeihard, met alle kracht in mijn mannenarmen. Maar rustig...striem voor striem...buik...borsten...venusheu vel...diep geconcentreerd en met pauzes en knuffels tussendoor om haar adem te laten happen en sterk te houden. Tot er een mooi regelmatig patroon van felrode strepen over haar lijf stond met hier en daar een klein wondje van het uiteinde van de zweep...
Ze gaf geen kik, stond nagenoeg stil in die trotse onderwerping en ontving... Wat gaat er in zo'n meisjeshoofd dan om? Gáát er iets in om? Ik genoot van haar pracht, haar glans, haar glorie, liep luchtig om haar heen, sloeg van diverse kanten en had de neiging om te dansen bij zoveel schoonheid. Een tijdlang raakten mijn voeten amper de grond nog en honderd keer zei ik dat ze beeldschoon en was en dat ik haar liefhad.
Het werd erg rustig aan de bar. Iemand fluisterde "hoe is het mogelijk!!?"...een opmerking die ze precies in die toon die woorden wel vaker gekregen heeft.
Toen draaide ik me om en riep vogeltje. Verbazing aan de bar. Verwarring bij vogeltje. Maar ze kwam. Heel dapper. Ik zei: "nu!".
Vogeltje stond voor mijn edelslavin, keek haar in de ogen en de beide meisjes smolten zichtbaar. Heel teder, zó lief, proefde vogeltje van pearls lippen... En nog eens met haar tong. En pearl proefde ook en beantwoordde en ze zakten samen weg in een tederheid die ze geen van beiden kenden en niet hadden kunnen dromen. Tenslotte dwaalden vogeltjes handen over de flanken van haar edelvriendin...die een korte rilling gaf van nieuw en onbekend genot.
Achter me hoorde ik het laatste geklets verstommen. Het was muisstil aan de bar. Alleen de muziek speelde nog. Vogeltje liet los en liet ons alleen. Ik maakte mijn meisje los en zette haar omgedraaid weer vast. Om ook haar rug en billen te geselen. Bij de vierde of vijfde slag brak het handvat van mijn zweep in drie stukken...
Ik draaide me om, hield de zweep voor het publiek omhoog en riep: "ze is sterker dan mijn zweep!"
Dat gaf applaus... Spontaan groot applaus!
Die triomf!
Groots! schitterend!
Ik ben nog nooit zo trots op haar geweest.
Wat kan je dan verder nog? Ik heb haar losgemaakt, mee terug naar de bar genomen en zich weer laten aankleden. Er kwamen complimentjes. Verschillende meiden zaten in stille bewondering naar haar te kijken. Een wildvreemde Dom kwam naar me toe en gaf me een splinternieuwe, kleine zweep cadeau. Een hele mooie...omdat hij de mooiste geseling in zijn leven had gezien, zei hij. Ondertussen was vogeltje al een paar keer gevraagd of dit in scène was gezet.
Hihi...in scène gezet! De fantasielozen!
Kort daarna zijn we weggegaan. Naar een dancing vlakbij, samen met vogeltje en nog een Dom die vogeltje wel zag zitten. Daar hebben we gedanst tot in de late uurtjes... Pearl moest even wild! Het wérd wild!
