Olijfje, Olive, het vriendinnetje van Popeye , vertelt hier wat ze moet doorstaan omdat ze... gewoon omdat ze Popeye's vriendin is.
Hier volgt haar relaas.
Ik ben niet bang, maar daar sta ik nu en ik durf niet verder. Voorzichtig, voorzichtig...nee het wordt dieper. Naar rechts maar, ja daar loopt de bodem op. Hè gelukkig....gadver jasses wat is dat? Week en glibberig, dat moet verdomme een kwal zijn.
Ik schrik achteruit en val bijna weer in het zelfde gat waar ik net uitgeklommen ben. Ik begin nu wel een beetje benauwd te worden. Ik wil niet vallen in het water.
"je moet op je gevoel af gaan"hoor ik ineens in mijn oren. Op mijn gevoel? Die idiote hufter, hoe kan....ineens voel ik iets"ja, nu sta je in de goeie richting", klinkt het weer door de oor telefoontjes. Maar dat gevoel binnen in me ,in mijn kruis.... Ineens herinner ik me dat , terwijl ik aan boord vastgebonden was, hij me vreselijk heet gemaakt heeft en toen, zachtjes , iets bij me naar binnen heeft gebracht. Ik had geen idee wat het was en was het door de tijd en de gebeurtenisen helemaal vergeten.
Dat was natuurlijk die dildo met afstandsbediening waar ik hem de advertentie van had laten zien. Hij had hem dus gekocht.
Ik draaide een stukje rond en het gevoel was weg. "Je zit weer verkeerd".
Ik draaide door en zocht . Jaaa, lekker..die kant op en zo loop ik achter mijn gevoel aan, struikelend en steeds warmer, maar ook steeds banger. Wat kan ik nog tegenkomen onderweg? Ik heb het heerlijke gevoel dat het allemaal nu goed gaat en het is zo lekker. Maar met mijn handen nog steeds op mijn rug gebond.....Jezus,oh nee allemaal water en ik kan niet meteen overeindkomen. En die prop in mijn mond en die kap..ik
Het duurt eigenlijk maar één of twee seconden en de angst heeft zich nog nauwelijks vastgezet of het water naast me spat op en ik wordt omhooggerukt. De kap van mijn hoofd en de prop uit mijn mond. "Alles ok?' Zijn stem klinkt anders dan normaal. Ik knik, nog gewend aan niets te kunnen zeggen en begrijp dat hij ook geschrokken is. Ineens komt de angst als een golf over me heen en ik druk me tegen hem aan, wil me aan hem vasthouden. Maar het ging zo gauw. Hij moet pal naast me gelopen hebben.
Ik vraag het aan hem en krijg als antwoord: "ja , anders doet de afstandsbediening het niet goed". De ROTZAK.
Maar hij moet ook echt geschrokken zijn, want ik mag nu gewoon voor hem uit lopen naar het schip. Dat ligt gewoon een paar meter verderop. Hij zegt;" ik ben er een paar keer omheen geroeid en heb je toen maar een beetje rond laten banjeren".
"" Jammer dat ik viel, het was best erg lekker".
"Oh ja? Kom hier,ik ben nog niet klaar met je." Hij maakt mijn handen achter mijn rug los. Dan maakt hij ze weer voor mijn borst vast en trekt ze omhoog terwijl hij in het schip klimt. Ik sta nu onder het onsnappingsluik.
Hij komt naar beneden met nog wat in zijn handen . Trekt mijn ritssluiting een eind los.
"Nu zal ik je eens laten zien hoe het tij mij gaat helpen. Hij bindt mijn voeten wijd uit elkaar vast aan de kielen van de catamaran. En dan zet hij twee klemmetjes op mijn tepels waar aan twee touwtje een paar dingen zijn vastgemaakt.
Het begint nu al harder te stromen en ik voel dat mijn voeten een beetje in het zand zakken. Hij gaat weer naar boven en trekt het touw van mijn polsen strakker omhoog.
"Iedere keer dat je je voeten beweegt spoelt er meer zand onder vandaan en zak je dieper. Je moet dus niet bewegen".
En meteen voel ik het weer in mijn buik. Ik kan niet anders dan met mijn benen bewegen, maar omdat ik zo gespreid sta woel ik direkt zand weg en ik kan ze niet bij elkaar trekken. Meteen daarna krijg ik een felle tik tegen de achterkant van mijn dijen. "Niet bewegen!" Maar dat lukt niet door de schrik en de korte felle pijn.
Nu voel ik ineens dat er aan mijn rechter tepel getrokken wordt. Maar hij staat achter me!!. Het touwtje staat strak. "Je hebt beet " , lacht hij en nu begint het ook bij de andere tepel. Het is heel zachtjes en het trilt een beetje en beweegt een beetje."Zou er echt iets....neee"Ik snap het al.
